Ensaf Haider
Oleg Eliete Paraguassu
Morales
Fadimata
Sonita William Binney
Parvez Eliete Paraguassu Hooligan Sparrow

Sergio Haro: Journalistiek als activisme

Journalist Sergio Haro werkt in een van de meest gewelddadige conflicten ter wereld: de Mexicaanse drugsoorlog. Journalistiek impliceert in die omstandigheden voor hem automatisch ook een soort activisme. ‘Je kunt niet niets doen.’

‘In het buitenland vragen ze ons vaak of we helmen dragen en kogelwerende vesten, alsof we echt naar de oorlog gaan. Nee dus. We proberen zo normaal mogelijk te doen, want anders heb je geen leven. Naar het park gaan, naar de film, met vrienden uitgaan. Natuurlijk, je neemt wel je veiligheidsmaatregelen, de elementaire maatregelen gebaseerd op je gezond verstand, maar ook niet meer dan dat.’

Sergio Haro (56) weigert hardnekkig zich een oorlogsverslaggever te noemen, ook al doet hij zijn werk in een van de gewelddadigste conflicten van de laatste jaren: de Mexicaanse drugsoorlog. Meer dan zeventig journalisten zijn sinds 2000 vermoord in Mexico, en ook het weekblad Zeta, waar Haro sinds 1987 als verslaggever werkt, is niet ontsnapt aan dat gerichte geweld. Twee collega’s zijn doodgeschoten, en voormalig hoofdredacteur Jesús Blancornelas raakte zwaargewond bij een aanslag.

Bescherming
Haro zelf is herhaaldelijk bedreigd, en had lange tijd een door de overheid toegewezen lijfwacht. Daar heeft hij uiteindelijk voor bedankt want ‘op die manier heb je helemaal geen privéleven meer’.

Kan een journalist die in deze omstandigheden werkt zichzelf wel beschermen? Haro: ‘De kernvraag is hoe we de risicio’s die we lopen tot een minimum kunnen beperken. Essentieel is dat we druk uitoefenen op de autoriteiten, want de straffeloosheid is een van de redenen waarom dingen blijven gebeuren. Zelden wordt de dader van de moord op een journalist gepakt. Zolang de daders niet worden bestraft, blijven de criminelen denken dat ze er ongestraft mee door kunnen gaan.’

De Mexicaanse politiek doet weinig of niets om de journalisten te beschermen. Eind vorig jaar nam het parlement een wet aan die het vermoorden van een journalist ‘opwaardeert’ tot een federaal misdrijf. ‘Ja, daar schieten we natuurlijk niets mee op. Telkens wanneer iemand van ons wordt vermoord, gaan we de straat op, huilend, machteloos, eisend dat er iets wordt gedaan. Maar na een paar weken is het weer vergeten. Dat is natuurlijk dramatisch.’

Vrouw en zoon
Sergio Haro weet als geen ander hoe moeilijk zijn werk is voor zijn gezin: zijn vrouw en zijn zoon. ‘Die worden meegesleept in situaties die ze niet opgezocht hebben. Hun enige zonde is dat ze dicht bij mij zijn. Maar we praten er veel over. Mijn vrouw is zich heel bewust van wat er speelt, mijn zoon ook. Die heeft een hoop voor zijn kiezen gekregen. Zoals toen hij ontdekte dat gewapende mannen ons bewaakten, als hij ze zag wanneer hij uit school kwam. Of als hij af en toe niet naar school kon uit veiligheidsoverwegingen.’

‘Aan de andere kant vormt dit soort dingen je ook;  je weet waar je staat. En we weten ook wat we moeten doen. Dat je niet niets kunt doen, dat je niet kunt weglopen. Kijk, we zijn geen helden, geen martelaren, geen apostelen of wat dan ook. Wij proberen simpelweg de taak uit te voeren die ons toekomt, in de hoop dat de autoriteiten hún taak doen, en de rechters, en de ondernemers, de andere media. Het enige alternatief is niets doen en afwachten tot het geweld ons zelf treft.’

Door Cees Zoon

www.reporteroproject.com

Matter of Act
sidebar image

Sergio Haro

Sergio Haro is te zien in de documentaire Reportero

Zoeken in Films

ZOEKEN ALGEMEEN

Nieuwsbrief Festivalkrant
Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook Volg ons op Youtube