China Blue Danny's Parade Een giraf in de regen
The Act of Killing Ghezi Plein - Istanbul 2013 Garage Olympo
Angry Man China Blue Korean Army Girls

Verslag lezing Henk Wildschut

25 maart 2011

Zijn huidige project Shelters, waarvoor de fotograaf de bouwsels van immigranten in onder andere Calais fotografeerde, begon eigenlijk al in 2000. Henk Wildschut las een klein nieuwsberichtje in de krant: Een Indiaas schip zit vol met asbest en mag de Amsterdamse haven niet verlaten. De bemanning zit vast op het schip.

Vast door politiek beleid
´Zodra ik de deur van het schip opende, waande ik me in India.´ Hij laat de foto´s zien die hij op het schip maakte: mannen liggend op matrassen op de grond, een oude koelkast gevuld met opgestapelde broden, portretten van de bemanning die afwezig in de lens staren. Elke foto toont een lethargie die voortkomt uit de stilstand, de boot die niet uit mag varen en de bemanning die geen kant op kan. Zo onstond er in de foto's van Wildschut een verhaal over mensen die vastzitten door politiek beleid.

Drama is te makkelijk
Hij wilde een zelfde soort verhaal gaan maken in de tentenkampen van vluchtelingen in Calais. Maar hij was niet tevreden met zijn foto's. Er mist iets. De kijker kon zich niet verplaatsen in de situaties op de foto's. 

Voor Artsen Zonder Grenzen ging hij fotograferen in vluchtelingenkampen  in Pakistan, vlak na de aardbevingsramp. Hij werd geconfronteerd met zijn onvermogen om op journalistieke stijl de situatie vast te leggen. ‘Journalisten vergeten vaak om de strijdvaardigheid van mensen te tonen als ze onder zware omstandigheden moeten leven. Zij zijn vaak op zoek naar drama en ontberingen. Dat was te makkelijk, te cliché.'

Ondanks de zware omstandigheden waarin mensen in de kampen moesten leven, zag hij esthetiek en orde in de chaos. ´Soms dacht ik opeens: Goh wat mooi!'. Mensen die proberen om met de spullen die ze hebben een kleurige en gezellige "straat" te maken in hun tentenkamp. ‘De mensen probeerden om thuis te zijn in situaties waar ze dat niet zijn.'
Terug naar Calais

Hierna keert hij terug naar Calais waar hij kijkt hoe mensen een thuis creeëren, als ze ver van huis in grote onzekerheid verkeren. Hij legt de hutjes vast van binnen en van buiten. Sommige bouwsels, gemaakt van afval zoals karton en triplex, lijken met grote zorg gemaakt en ingericht. Dekens worden netjes elke dag opgevouwen, zelfs tandenborstels lijken een vaste plek te hebben, weggeschoven in de gleuven van het kartonnen plafond.

Wildschut toont een foto van een kartonnen huis, dat met veel zorgt in elkaar is gezet met behulp van tape. Hij vertelt het verhaal achter de foto: ‘Op een keer liep ik het tentenkamp binnen. Ik vroeg: Waar staat jullie mooiste tent?.' De mensen toonden hem toen vol trots deze tent. ‘Dat is de schoonheid hiervan, want je zou denken dat mensen dit creeëren vanuit een gevoel van ellende, maar mensen hebben een enorme wilskracht. Als ze op een plek moeten wonen, dan willen ze dan het er aangenaam en mooi is.'
Meer informatie:

Tweet plaatsen Update plaatsen Update plaatsen
Zoeken in Films

ZOEKEN ALGEMEEN

Nieuwsbrief Festivalkrant
Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook Volg ons op Youtube